Güvercinler

Sevgili Hrant Dink,

Güvercinlere dokunuyorlar.

Dokunmak ne kelime !

Tutup kafasını koparıveriyorlar güvercinlerin,

Gözlerini kırpmadan.

Kırpmaya da ne gerek var ki

O hiç bir düşünceyle parıldayamamış

Hiç bir sevgiyle nemlenmemiş gözleri !

O boşlukla dolu, boş boş bakan gözleri…

Yalnız gözleri değil boş olan,

Beyinleri de boş, yürekleri de

Ve yaşamları bomboş.

İçindeki fikirlerin büyüklüğü ile ölçülecekse beyinleri

Bir fındıktan büyük değil.

İçindeki sevginin tazeliğiyle ölçülecekse yürekleri

Bir hayvan leşinden bayat.

Kendileri gibi olmayanların olmasına tahammülleri yok.

Yök ediyorlar, kendileri gibi boş bakmayan gözleri…

Fakirleştirdikçe çevrelerini, var olduklarını zannedebiliyorlar.

Katlettikçe güvercinleri yaşıyor gibi oluyorlar.

S. M. Paris - 22/01/2007