Düşüş

Azgın sessizlik dalgaları

Dövüyor

Hiç bir yerin ortasındaki

Gecenin kıyılarını

Hüzün çiseliyor

Belli belirsiz

Kara yalnızlık bulutlarından

Umutlar çaresiz

Sarılıyor

Keskin dostluk kayalarına

Boğulmamak için

Gri hiçlik denizinde

Sevgi güneşi yorgun,

Cılız ışığını gönderiyor

Görebilen gözlere,

Hülyalara kapılıp

Yırtılan yalnızlık

Bulutlarının deliklerinden

Her zerresi

Gözlerden yüreklere kadar

Binlerce nağme

Yaratıyor,

Ümit müziğiyle çınlatıyor

İçerdeki ışıltılı dünyayı

Gözler kapanıyor

Susuyor müzik o an,

Kara sessizlik dalgaları

Hüznün kokusunu taşıyor

Köyü gecenin kıyılarına

Kupkuru gözyaşı yağmuru

Ağır ivmelerle düşüyor

Kalın, kara yalnızlık

Bulutlarından

Sevginin delemediği anlarda

Kavga sürüyor

Uykusuzluk pusuda

Yastığın her kıvrımında.

Paris, 18/02/2004 Saat 4:00