Le coeur en fraction

Le soleil se pulvérise

En une myriade de grains

Etincelants, éphémères

Mon cœur est ce reflet du soleil.

Il s’éparpille en mille morceaux

Sur la mer…

L’amour ne peut exister

Qu’en fractions de seconde

Ça fait mal.

C’est une douleur éternelle

Qui sans cesse se renouvelle…

La disparition de chaque grain,

Est la mort de mon cœur

Juan Les Pins et Paris : 26 mars – 3 avril 2006

La Nuit de toi

La nuit n'a rien inventé
Elle a juste pris
Le noir de tes yeux.
Elle résonne de la
Mélodie douce de ta voix.
Elle est douce et chaude
Comme ta peau de satin.
Son odeur enivrante
Imite ton parfum intime.
Son goût délicieux
N'est rien d'autre que
L'élixir de tes lèvres.
Que je ne connais pas
Mais que je devine...

24 Décembre 2016

La Mi

En ce moment

Pas d’amour, pas de haine,

L’univers s’emplit

D’une seule couleur

Pas de joie

Pas de chagrin

Ma peau ne contient

Plus aucun organe

Je ne sens ni le chaud

Ni le froid

Mes yeux ne voient que

La couleur de l’univers

Je n’entends plus

Qu’une seule  note d’un violon

Ma peau n’a rien à toucher

Dans ma bouche

Le gout amer

J’imagine mon cœur

Qui est broyé

Qui éclate en mille morceaux

Tous brulés noirs

La nostalgie envahit

L’univers entier

Elle repeint tout en gris

La seule couleur visible

Je n’aime plus

Je ne haïs plus

Je ne ris plus

Je ne pleure plus

Je n’espère plus

En ce moment

La nostalgie est ma maitresse

Dedans et dehors

C’est elle qui règne

Vivre ou mourir

En ce moment

N’ont aucun sens

Tout est gris

La seule note est la « Mi »

La langue n’existe

Que pour ce gout amer

De l’univers

En ce moment

Je ne suis plus

En ce moment

Je n’existe que

Dans le passé

Un laps de temps qui s’étire à l’infini

Du passé lointain à maintenant

Il court derrière le présent

Sans jamais l’atteindre

La nostalgie est une peau infinie

Qui couvre tous les passés

Infime membrane

Infiniment grande

Infranchissable barrière

Entre l’instant d’avant

Et maintenant

Entre l’instant d’avant

Et maintenant

Je flotte dans ce gris

Dans cette mi

Dans cette amertume

Immatérielle

Sans souffle, sans frisson

Sans vie et pourtant vivant

Ni mort ni vivant

Un mort vivant

Maintenant est si proche

Et si inaccessible

Je ne pense plus

Je n’ai plus aucune

De mes images passées

Pas de figures d’espoir du futur

Pas de haine, pas d’amour

La nostalgie me possède

Complètement

Elle me balance, me jette

Dans le plus dense du gris

Dans le plus strident de la « Mi »

Dans le plus vide des vides

Elle me caresse

Elle me serre

Elle me relâche

Elle me remplit

Je ne sais plus qui je suis

Je ne sais plus si j’existe

Ni si je suis mort

Ni si j’ai jamais existé

Je ne sais si la vie existe

Je ne sais si la mort existe

En ce moment

Je ne suis pas dans ce moment

En ce moment

Ma peau ne contient que

La nostalgie

Et ce corps flotte

Quelque part

Dans l’univers

De la nostalgie

Et soudain

Une toute petite larme

Perle

Déborde

Déchire l’infime membrane

Entre avant et maintenant.

Paris, le 01/08/2015

Devrim şarkıları

Enternasyonal marşının gürüldeyen nağmeleri kulaklarından beynine ulaşmadan önce ciğerlerini dolduruyor. Her nota adeta koca bir ordunun güçlü bir adımıymış gibi tüm bedenini titretiyor . Ve her notada orduya birkaç kişi katılıyor, hissettiği titreşimlerin gücünü artırıyor. İşte şimdi kendisi ordunun en önünde, iki eliyle sımsıkı kavradığı bayrağı kaldırarak, omuzları iyice genişlemiş, başı dik, yürüyor. Orduda üniforma yok, silah yok, general, albay, çavuş yok, yürüme düzeni de yok… Tek bileşke, notaların düzenlediği ahenkli adımlar, bir de yüreklerdeki yüce heyecan. Marşın ezgileri göğüs kafesini büyütüyor, ense kökünden başlayıp önce omuzlarını sonra bütün sırtını yalayarak, kuyruk sokumunda son bulan bir ürperti yaratıyor. Kah hatırlayabildiği kah o anda anlayabildiği sözcüklerle önce mırıldanarak, sonra yüksek sesle koroya eşlik etmeye başlıyor.

Suyun üstünde zıplaya zıplaya ilerleyen bir kaydırak taşı gibi müziğe zaman zaman takılan sesini duymasıyla bir kahkaha patlattı. İki dakikalık bir süre için otuz küsur yıl geriye dönüvermişti. “Dünya devrim şarkıları II” CD’si, 17 yaşlarındaki duyguları, heyecanları hatıralar mezarlığından çıkarmış, kısa bir süreliğine canlandırmıştı. Geçmişi düşünmeye başladı. Ülke kabaca sağ ve sol ölmak üzere ikiye bölünmüştü. Arkadaşlarının büyük bir kısmı değişik devrimci grup militanlıklarını, hani giydikleri ceketin markasını goya gizlemek isteyen, ama etiketin her fırsatta kazara görünmesini sağlayan pozlara giren insanlar gibi, bariz bir gizlilikle taşıyorlardı. Onlardaki bu “insanlığın kurtarıcısı” etiketini biraz gıpta, biraz kıskançlık biraz da çekimserlikle izliyordu. Bir yandan onlar kadar cesur olup bir gruba militant olamadığı için kendine kızıyor, ama öte yandan bunun, özgürlüğüne mal olacağını hayvansal bir içgüdüyle seziyordu. Geçmişin, bir an aralanan perdesi tekrar yavaş yavaş kapanmaya başladı, karanlık çöküyor, hatırlalar derinlere kaçıyorlardı.

Şimdi o devrimci arkadaşlarının büyük bir çoğunluğu kendisinin çok daha sağına kaymışlardı. Oysa kendi küçük yaşamı içinde bir takım devrimler yapmış olduğunu düşündü. Herşey ne kadar değişmişti. Az önce dinlediği müzik yüzünden, geçmiş yıllarda ülkesinde insanlar öldürülebiliyordu. Ama bu CD’yi, tatil dönüşü uçağa binmeden önce free shop’tan satın almıştı; artık serbestçe satılıyordu devrimci şarkılar. Tuhaftır, özgürlük heyecanından çok, artık zararsızlaşmış fikirlerin salıverilmişlik burukluğunu hissetti. Belli belirsiz bir nostalji yaladı yüreğini.

01/02/2009 – Paris